Nie byłbym sobą, gdybym nie wspomniał o nowości od naszych przyjaciół z japońskiej grupy Moon In June. Sewohayami to odrębny singiel, nie zapowiadający nowego wydawnictwa.
https://mooninjune2.bandcamp.com/
https://twitter.com/mooninjunetyo
10 cze 2026
L’Rain – soulless cycle
Wspominając ostatnio o udziale L’Rain w albumie Tashy, wyraziłem nadzieję na rychłą premierę solowego materiału Tajy Creek i moje życzenie spełniło się bardzo szybko. Dzisiaj brooklyńska producentka podzieliła się nowym singlem, zatytułowanym, soulless cycle. Jest to pierwsza piosenka z nowego albumu, następcy jej przełomowego I Killed Your Dog z 2023 r. Fata Morgana zapowiedziana jest na 14 sierpnia, znajdzie się na nim trzynaście utworów.
https://www.facebook.com/LRain000
https://www.instagram.com/turrelljames
Sarah Davachi - Songs of the Smile's Fig: III. Follies
Sarah Davachi - moja nowa niespodziewana followerka na Bluesky i Instagramie - ogłosiła wczoraj szczegóły swojego nowego albumu. Jest to pierwsze pełnoprawne wydawnictwo Sary od czasu The Head As Form’d In The Crier’s Choir z 2024 r, które promowała, kiedy widziałem ją w zeszłym roku na Kodach. Kompozycje zawarte na The Will Of Tongues mają łącznie ponad dwie godziny – jak możemy przeczytac na Bandcampie, jest to „pięć nowych kompozycji solowych na historyczne organy piszczałkowe (nagranych w USA, Kanadzie i Holandii), suita trzech utworów chóralnych, zbiór “interludiów” na różne zespoły mikrotonowe (struny, instrumenty dęte blaszane, instrumenty dęte drewniane) oraz długi utwór kameralny na trio smyczkowe, organy i taśmę”. Całość ukaże się 28 sierpnia. Zapowiedzi towarzyszy pierwsza ujawniona, chóralna kompozycja.
https://bsky.app/profile/sarahdavachi.bsky.social
https://www.facebook.com/sarahdavachimusic
https://twitter.com/sarahdavachi
https://www.instagram.com/sarahdavachi
8 cze 2026
Jonny Nash & Tomo Katsurada - Sunshower Rite
Wspominałem w recenzji Kodów, że chciałbym, aby termin festiwalu trochę bardziej łączył się z większą ilością premier nowego materiału w tym samym czasie, tak jak w 2025. Można powiedzieć, że Jonny Nash i Tomo Katsurada wyszli tej prośbie naprzeciw. W piątek ukazał się drugi singiel ze wspólnego albumu muzyków, At The Emerald Pool. Wydawnictwo ukaże się 2 lipca.
https://www.instagram.com/melodyastruth/
https://www.instagram.com/bootlegbunny/
Marina Yozora - Snow Heat
Marina Yozora zadebiutowała na Mavoy Music w październiku z Touché. Nowy singiel Japonki został wydany w piątek. Jak tłumaczy songwriterka, Snow Heat jest “zainspirowane wspomnieniem retrospekcji, które miałam, kiedy spotkałem kogoś na krótko i poczułem coś silnego, czego nie potrafię dobrze opisać. Pozostało we mnie jak iluzja. Piosenka opowiada o silnym uczuciu, do którego powróciłem, a nie o samej historii. Chciałem, żeby słuchacze najpierw doświadczyli tego napięcia na swój własny sposób, bez zbytniego ukierunkowania wizualnego.”
https://marinayozora.bandcamp.com/
https://www.facebook.com/marinayozora
https://twitter.com/marinayozora
https://www.instagram.com/marinayozora/
Mint Julep - Next Life
Kilka tygodni na Bandcampie pojawił się nowy utwór Mint Julep. W weekend zadebiutował na streamingu. Nagranie nie promuje większego wydawnictwa.
https://www.facebook.com/mintjulepmusic
https://instagram.com/mintjulepmusic
Jorja Chalmers - Principles Of Lust
Brakowało mi nowej muzyki Jorjy Chalmers. Artystka jest wciąż związana z labelem Italians Do It Better, ale na następcę świetnych albumu Human Again i Midnight Train musimy jeszcze poczekać. Principles Of Lust pochodzi z wydanej w zeszłym tygodniu składanki Fruits Of Eros - Pleasures Of The Flesh - i jest, jak słusznie już zauważył Pop Goes The Blog, coverem piosenki wykonywanej w oryginale przez… Enigmę.
https://www.facebook.com/jorja.chalmers/
https://twitter.com/jorja_chalmers
https://www.instagram.com/jorjachalmers/
Fauzia – Without Me
To pierwszy post na naszych łamach dla Fauzia (nie mylić z z artystką o scenicznej nazwie Faouzia), londyńskiej producentki związanej z NTS. Artystka współpracowała już między innymi z Kelelą i Duvalem Timothym, a także występowała jako support dla Patti Smith, ale jej najnowszy singiel Without Me krąży na obrzeżach dream popu, jangle popu i shoegaze. Piosenka pochodzi z EP I Was Here For A Moment, która ukaże się 17 lipca.
https://www.twitter.com/itsFAUZIA
https://www.instagram.com/fauzia.1/
Biatlón – Morning Star
Prawie przegapiłem nowy singiel chwalonych już przeze mnie Biatlón. Morning Star zostało wydane 29 maja, a więc wtedy, kiedy koncentrowałem się na festiwalu. Jest to kolejna bardzo udana piosenka zespołu.
https://www.instagram.com/biatlonband/
duszno - Żółte tapety
Kiedy zobaczyłem tą piosenkę na Reddicie, przypomniałem sobie, że nazwa duszno nie jest mi obca - zespół obserwuje mnie na Instagramie! Nie słuchałem ich jednak wcześniej. Początki grupy wiążą się z postem w grupie na Facebooku trzy lata temu, w tym samym roku ukazała się EP Washed Ashore, a w listopadzie premierę miał debiutancki album okruszki. Żółte tapety to pierwszy singiel wydany w tym roku.
https://www.facebook.com/zespol.duszno/
https://www.instagram.com/_duszno/
Hammersmark - Unnamed Memory
Japońskie shoegaze odkrywam zwykle na dwa różne sposoby-– albo w serwisie Every Noise At Once, albo na jednej z obserwowanych przeze mnie playlist Spotify. Hammersmark – zespół czerpiący zapewne nazwę z twórczości Tarantino – znalazłem w drugim z tych miejsc. Grupa wywodzi się z Osaki, Unnamed Memory pochodzi z ich nowej EP Headland Park.
https://www.instagram.com/hammersmarkband/
5 cze 2026
Bluhm - Diamonds In The Dark
Nowe nagranie Bluhm tryska synth popową energią. Ten singiel kontynuuje świetną passę zespołu w tym roku i z miejsca zalicza się do moich ulubionych piosenek wydanych przez duet.
https://www.instagram.com/bluhmtheband/
Keep Shelly In Athens - De La Oscuridad
Bardzo podobał mi się tegoroczny album Keep Shelly In Athens, V, a w czwartek projekt zaskoczył mnie wydaniem pierwszego w ich dyskografii nagrania w języku hiszpańskim. Gościnne wokale w De La Oscuridad zapewnia Ana Cabrera.
https://www.facebook.com/keepshellyinathens/
https://twitter.com/keepshellyinath
https://www.instagram.com/keepshellyinathens/
https://keepshellyinathens.bandcamp.com/
https://bsky.app/profile/keepshellyinathens.bsky.social
Gayance - Liberation Lullaby
Gayance obserwuje mnie na Twitterze i Bluesky, ale widzę, że nie miałem jeszcze sposobności poświęcić producentce własnego postu! Aïsha Vertus ma korzenie haitańskie, pochodzi z Montrealu, ale od niedawna mieszka w Lizbonie, w swojej muzyce łączy jazz, elektronikę, muzykę afrykańską, kreolską i latynoską. Jej pseudonim oznacza w języku haitańskim „pełnię radości”. Najnowszy singiel Liberation Lullaby ukazał się w czwartek.
https://bsky.app/profile/gayance.bsky.social
Sara Wakui – 氷
Muzyka publikowanej już przeze mnie Japonki Sary Wakui balansuje na granicy wielu gatunków - jazzu, elektroniki - ale jej nowy utwór 氷 bliższy jest R&B. Tytuł piosenki oznacza „lód”, nagranie nie promuje nowego wydawnictwa.
https://www.instagram.com/donwaku
Nia Smith - High
Drugi singiel Nii Smith w tym roku, równie udany co publikowane przeze mnie Tough. Artystka, pracująca obecnie nad debiutanckim albumem, wykonała ten utwór w poniższej sesji dla BBC Introducing.
https://www.instagram.com/niasmithy/
Nao Yoshioka - Safe Place (feat. Peter CottonTale & Jamila Woods)
Oczywiście muszę zamieścić wspólne nagranie dwóch bardzo promowanych przeze mnie artystek R&B/soul - Nao Yoshioki i Jamili Woods. W Safe Place piosenkarki wspomógł także producent Peter CottonTale. Yoshioka ogłosiła niedawno, że jej nowa płyta Self ukaże się w sklepach i na streamingu 17 lipca.
https://www.facebook.com/naoyoshiokasweetsoul/
https://twitter.com/NAO_WORLDWIDE
https://www.instagram.com/nao_yoshioka/
https://www.facebook.com/jamilawoodsofficial
https://twitter.com/jamilawoods
https://www.instagram.com/jamilawoods
Sparklmami - penso en voce
Ale znakomita jest płyta Sparklmami! Artystka jazzowo-soulowa z Teksasu, związana obecnie ze sceną Chicago, wydała bez wątpienia jeden z najlepszych debiutów roku. In This Body jest naszą obecną Płytą Tygodnia.
https://www.instagram.com/sparklmami/
Ibeyi - Offerings
Kolejny świetny singiel od Ibeyi, jeszcze lepszy od Aset. Album Offering zaplanowany jest na 26 czerwca.
https://www.facebook.com/Ibeyi/
https://www.instagram.com/ibeyiofficial/
Ganavya & Jahnavi Harrison -The Bee
Nowy singiel Ganavyi ponownie utrzymany jest w bardziej akustycznych klimatach, niż eksperymentalnego jazzu, z którym kojarzy mi się wokalistka, ale tym razem nagranie nie jest wykonywane po angielsku. Utwór powstał we współpracy z Jahnavi Harrison, podczas jednej z jej wizyt w studiu w Berlinie i nagrany został w ciągu godziny. Ganavya zaczyna grając na ukulele, następnie artystki zaczynają śpiewać razem, i dołącza do nich także Shahzad Ismaily na gitarze. Nagranie jest oparte o dwa klasyczne utwory poetyckie – Jahnavi wykonuje wiersz piętnastowiecznej poetki Rupy Goswamiego, a Ganavya dwunastowieczny wiersz Santa Dnyanesvara. Efektem jest jak zwykle magiczny utwór.
https://www.facebook.com/ganavyasmusic/
https://www.instagram.com/ganavya/
https://www.facebook.com/jahnavimusic/
https://www.instagram.com/jahnavi_harrison/
4 cze 2026
Charlotte Dos Santos – Roses
Charlotte Dos Santos zapowiada, w jej słowach, „nowy rozdział”, ze świeżym kawałkiem Roses. Piosenka, która powstała we współpracy z producentem Joelem Danellem, dotyka tematu przemijającej miłości, niczym wspomnienie. Charlotte gra na wszystkich instrumentach klawiszowych w utworze.
https://www.facebook.com/CharlotteDosSantosmusic
https://twitter.com/charlottedossan
https://www.instagram.com/charlottedossantos_
Sipprell – Superstar
Spodziewałem się, że będę dziś odpoczywać po bardzo aktywnym zeszłym tygodniu i pierwszej połowie tego, nie mogę się jednak powstrzymać przed dwoma szybkimi postami o artystkach R&B/soul często pojawiających się na Mavoy Music. Sipprell gościła na blogu w kwietniu, dziś ukazał się nowy singiel. Na razie nie wiadomo, kiedy ukaże się jej nowy album - następca Peace In The Madness z 2023 r.
https://www.facebook.com/SIPPRELLmusic/
https://twitter.com/sipprellmusic
https://www.instagram.com/sipprellmusic/
3 cze 2026
Kody 2026
Świetnie było wrócić w zeszłym tygodniu na festiwal KODY, jedną z dwóch dum naszego miasta, którym poświęcam większą uwagę na blogu (drugą są oczywiście Inne Brzmienia, do których pozostał miesiąc). O Kodach piszemy po raz trzeci, z edycji jestem bardzo zadowolony i muszę ponownie polecić ją czytelnikom spoza Lublina - tym bardziej, że ja i Kordian Kuczmazauważyliśmy, że bardzo niewiele osób uczestniczy, jak my, w całej edycji. Choć w programie było może mniej znanych nazwisk, niż choćby w 2025 r, odkryłem bardzo dużo nowej muzyki.
Wspominałem już, że festiwal odbywa się w różnych lokalizacjach na terenie miasta, w poprzednich latach były to między innymi kościół I klasztor Dominikanów, Centrum Kultury i Galeria Labirynt, ale w tym roku festiwal ponownie się przeprowadził i niemal całość programu została zaplanowana w sali koncertowej Polskiego Radia Lublin, nazwana nazwą Budki Suflera. Pomimo tego, że kiedyś niewiele brakowało, abym sam był związany z Radiem Lublin, nie byłem jeszcze nigdy we wnętrzu budynku - jest to duża sala, prawdopodobnie odpowiedniejsza do organizacji wydarzenia niż dotychczasowe lokalizacje. Festiwalowi towarzyszyło przedstawienie teatralne w Teatrze Starym, w którym ostatecznie nie mogłem wziąć udziału. Zgodnie z tradycją, jeden dzień (tym razem ostatni, niedziela) był bezpłatny i koncerty tego dnia odbywały się w muszli koncertowej Ogrodu Saskiego, należącej do organizatora festiwalu, Ośrodka Rozdroża, bez kontroli biletów.
CZWARTEK
Pierwszy występ podczas pierwszego dnia muzycznego (teatr odbył się w środę) prezentował muzykę litewskiej kompozytorki Egidiji Medekšaitė, absolwentki angielskiego Durham University, litewskiej Akademii Muzyki i Teatru i Akademii Muzycznej w Stuttgarcie. Biografia zaprezentowana przez festiwal podkreślała jej „tkacki” charakter, wykorzystywanie powtarzających się wzorów (progresji wysokości lub czasu trwania, procedury numerologiczne), sugerując, że może mieć to związek z tym, że Medekšaitė studiowała także wzornictwo przemysłowe. Nie jest to z pewnością muzyka matematyczna, ale w moim odczuciu mroczniejsza niż mógłby sugerować jej opis. W czwartkowy wieczór utwory Medekšaitė zostały wykonane przez część muzyków wchodzących w skład warszawskiego kolektywu The Hashtag Ensemble, a także członków trio Flow Unit: skrzypaczkę Annę Kwiatkowską, wiolonczelistę Mikołaja Pałosza i pianistę Adama Kośmieję. Kwintet smyczkowy (Kwiatkowska, Pałosz, Aleksandra Demowska-Madejska, Magdalena Kordylasińska-Pękala, Marta Piórkowska) rozpoczął wydarzenie, grając wspólnie ze słyszanym w tle dronem, później do grona muzyków dołączyli także akordeonista Paweł Janas i wreszcie Kośmieja.
Kolejną pozycją w programie było zagadkowo zatytułowane „10 000 Polsk”. Polska, nie mylić z polką, jest skandynawskim tańcem o domniemanych, choć nie potwierdzonych polskich korzeniach. Badanie archiwalne przeprowadzone w Szwecji zaowocowały specjalnym projektem muzycznym, stworzonym przez czworo muzyków: Maję Miro (flet poprzeczny), Piotra Gwaderę (perkusja), Ryszarda Lubienieckiego (klawisze) i Pawła Iwana (cymbały), a kompozycje wykonane podczas piątkowego koncertu zostaną wydane w drugiej połowie roku na specjalnym albumie. Ten występ podobał mi się bardzo, utwory były jednocześnie dynamiczne i hipnotyzujące.
Alejandra Cárdenas to peruwiańska kompozytorka i researcherka, związana z undergroundową sceną Limy od początku stulecia, ale obecnie mieszkająca w Berlinie. Oprócz występów na żywo i nagrań studyjnych Cárdenas jest znana także z jej badań akademickich nad dźwiękiem i technologią, a także muzyki filmowej. Jej debiutancki album solowy ukazał się 2012 r. Artystka, występująca i nagrywająca także pod pseudonimem Ale Hop występowała kilka lat temu na Unsound, by teraz powrócić do Polski, by zaprezentować materiał z jej najnowszego albumu A Body Like A Home, który został wykonany na lubelskiej scenie w całości. Kompozycje Cárdenas to poruszające spoken word, dotykające swoją tematyką kolonializmu, rasizmu i przemocy domowej we współczesnym Peru (płycie towarzyszy tomik poetycki), artystka gra także na gitarze elektrycznej, wspomagana przez meksykańską skrzypaczkę Gibranę Cervantes, a także Ignacio Briceno - wykorzystując również szereg nagrań terenowych. Było to kolejne odkrycie tego dnia, i zdążyłem już odsłuchać album po zakończeniu festiwalu, bardzo go polecam.
PIĄTEK
Nie mam żadnych zdjęć z występu norweskiej formacji Supersilent, ponieważ przed rozpoczęciem tego koncertu zostało wyraźnie podkreślone, że muzycy nie życzą sobie fotografowania ani nagrań. Trio w swojej muzyce kombinuje free jazz, elektronikę, post rock - ich twórczość jest improwizowana i tworzona podczas performance’u. W skład projektu, w obecnym kształcie od 2009 r, wchodzą Arve Henriksen (wokal, trąbka, elektronika), Ståle Storløkken (klawisze, elektronika) i Helge Sten (elektronika). Dla mnie ten występ był zbyt hałaśliwy - był pierwszy, z którego wyniosłem mieszane odczucia. Kolejna tego dnia, dużo bardziej znana reprezentantka Skandynawii, wypadła moim zdaniem znacznie lepiej.
Ogłoszenie Jenny Hval było dla mnie dużym zaskoczeniem. Festiwal nie ma headlinerów w klasycznym rozumieniu tego słowa, Hval występowała w połowie wieczoru, i towarzyszący imprezie marketing nie koncentrował się nawet na promocji jej udziału. Nie sposób jednak zaprzeczyć, że Norweżka jest zdecydowanie najbardziej znana ze wszystkich artystów występujących w tym roku. Songwriterka gościła oczywiście na naszych łamach wielokrotnie (chociażby z zamykającym jej set, moim ulubionym, Ashes To Ashes, nie będącym coverem Bowiego), rozważałem też w przeszłości zobaczenie jej na katowickim Ars Cameralis (gdzie zresztą powróciła w zeszłym roku). Nie przewidywałem jednak podziwiania jej na żywo w mieście, w którym mieszkam - i to był znakomity koncert, na pewno jeden z highlightów tej edycji (obok Ale Hop, Hatis Noit i występów w niedzielny wieczór). Hval skupiła się na muzyce z jej zeszłorocznego albumu Iris Silver Mist, wspomagając się podczas występu… peruką pieszczotliwie nazwaną „Lillian”, a także długą kotarą, która przykryła publiczność podczas jednego z utworów, dodając mistycznego charakteru temu koncertowi.
Przez pewne nieprzyjemne wydarzenia natury prywatnej, które chciałbym zachować dla siebie, nie mogłem skupić się na festiwalu tego dnia w pełny sposób, tak jakbym chciał. Ostatecznie zrezygnowałem też, po raz kolejny, z regularnego punktu w programie Kodów: „Nocy Tańca”, organizowanej w Ogrodzie Saskim. Zostałem jednak na ostatnim występie tego dnia - szkockiego gitarzysty, kompozytora Jonny’ego Nasha. Nash był szczególnie zainteresowany w młodości kulturą azjatycką - studiował hindi, pracował w tybetańskim monasterze, później przeniósł się do Japonii. Jego debiutancka płyta ukazała się w 2008 r. Lubelski koncert koncentrował się na muzyce z najnowszego albumu muzyka Once Was Ours Forever. Jednym z artystów goszczących na wydawnictwie jest Tomo Katsurada (znany z zespołu Kikagaku Moyo), który również pojawił się w studiu Polskiego Radia. Był to najbardziej wyciszony z występów tego dnia, w istocie, za sprawą połączenia gitary i wiolonczeli, przypominający mi nieco świeży album Billa Orcutta i Mabe Fratti. Nie jestem pewny, czy Nash i Katsurada przewyższają ten duet, był to jednak interesujący, nastrojowy koncert.
SOBOTA
Powinienem wspomnieć o moim głównym rozczarowaniu tej edycji, czyli licznych poślizgach, bo nie przypominam sobie tego w zeszłym roku. Niemal każdy koncert w sali radiowej był opóźniony o 15 do 30 minut. Mam wrażenie, że ramówka nie została dopracowana i być może pomiędzy występami powinny być zaplanowane większe przerwy i/albo pierwszy występ powinien być wcześniej. Sam byłem zawiedziony, że straciłem bezpośrednie połączenia komunikacji miejskiej, i podejrzewam, że dla dojeżdżających było to jeszcze bardziej skomplikowane. Mam nadzieję, że podobnych problemów nie będzie na Innych Brzmieniach, ponieważ ze względu na zamknięte błonia zamkowe, to wydarzenie jest zmuszone do tymczasowej przeprowadzki do dużo dalszego dla mnie Parku Ludowego.
Piszę „niemal każdy koncert”, ponieważ pierwszy występ w sobotę rozpoczął się wyjątkowo punktualnie, w związku z okolicznościami jego organizacji. Wydarzenie było bowiem transmitowane na żywo przez Program Drugi Polskiego Radia, zsynchronizowane z przekazem radiowym (osoby przybywające na salę mogły usłyszeć przez głośniki nadawane przed transmisją słuchowisko) - było też bezpośrednio powiązane z tegorocznym jubileuszem stulecia instytucji, jaką jest Polskie Radio.
Wojciech Błażejczyk - związany także z występującym kilka dni wcześniej Hashtag Ensemble - wystąpił tym razem w towarzystwie Royal String Quartet - uznanego na arenie międzynarodowej kwartetu smyczkowego utworzonego w 1998 r, obecny skład to: Izabella Szałaj-Zimak (I skrzypce), Elwira Przybyłowska (II skrzypce), Paweł Czarny (altówka) i Michał Pepol (wiolonczela). Koncert zbudowany był wokół debiutanckiego wykonania Kwartetu na smyczki Pawła Malinowskiego, zamówionego przez Polskiego Radio z okazji rocznicy. Najbardziej podobały mi się jednak wstawki elektroniczne, wykonywane przez Błażejczyka pomiędzy utworami smyczkowymi, często z wykorzystaniem nietypowych instrumentów jak chociażby suszarka do ubrań, zakłóceń elektromagnetycznych i nagrań terenowych. Tego samego dnia ukazał się nowy album artysty, Re-Used Sounds, z którego materiał został zaprezentowany podczas koncertu.
Muzyka Wcias, przyznaję bez wahania, była po prostu nie skierowana do mnie, był to bowiem występ w największym stopniu inspirowany muzyką tradycyjną, ludową, której po prostu nie lubię w polskim wydaniu, niemal zawsze. Powiem więcej - gdyby nie ten koncert prawdopodobnie sobota byłaby dla mnie niepodważalnie najlepszym dniem, pomiędzy pierwszym a trzecim performancem tego dnia. Nie odmówię muzykom talentu, ale nie czułem się jednak grupą docelową (szczególnie, gdy pojawił się śpiew, bo same instrumenty dęte brzmiały całkiem harmonijnie) . Bracia Karol i Filip Majerowski obracali się pośród różnych gatunków, zanim zainteresowali się lokalną tradycją ich regionu, Wielkopolski. Na festiwalu wykonali muzykę ze swojego tegorocznego albumu Wiwaty, wydanego przez Rozdroża.
Hatis Noit to moje największe szczęście tej edycji festiwalu. Podobnie jak kiedyś Arooj Aftab, informacja o jej występie wyciekła przed oficjalnym ogłoszeniem line-upu i natychmiast zacząłem triumfalnie ogłaszać to na social media. Japonkę oczywiście prezentowaliśmy na blogu kilkakrotnie, co więcej, nieświadomie oglądałem już dużo jej nagrań na żywo, ale podobnie jak w wypadku Jenny Hval nie mogłem przewidzieć, że związana z labelem Erased Tapes artystka pojawi się na koncercie w moim mieście. Hatis została nawet wybrana na główną twarz festiwalu, pojawiając się na reklamach imprezy w całym mieście i ulotce z programem (sądząc po postach na Instagramie, sprawiło jej to dużo radości). I był to, oczywiście, fenomenalny występ, rzeczy, które ona potrafi zrobić ze swoim wokalem, często samplowanym przez nią na żywo są naprawdę niesamowite. Podczas występu artystka wspomniała o debiucie nowego materiału, nie wiem, kiedy możemy spodziewać się nowego albumu od niej (poprzedni ukazał się w 2024 r.), ale mam nadzieję, że niedługo.
NIEDZIELA
Wspominałem wcześniej, że niedziela była tradycyjnym bezpłatnym dniem festiwalu, w którym koncerty odbywają się w moim ulubionym lubelskim parku - malowniczym Ogrodzie Saskim, w muszli koncertowej noszącej od kilku lat imię Romualda Lipki. W zeszłym roku występowali tutaj Senyawa i Felicia Atkinson, i występy wieczorne na pewno przypomniały mi ten drugi koncert.
Wcześniej jednak trochę zaskoczyła mnie pierwsza pozycja w programie, trochę zastanowiło mnie, że pierwszy występ zaplanowany był na 16:00, a kolejny dopiero na 20:00, ale nie zwróciłem większej uwagi przed pojawieniem się w Ogrodzie. Być może powinienem lepiej skojarzyć nazwisko kompozytora Mortona Feldmana, którego utwory - Triadic Memories i Crippled Symmetry były wykonywane przez czworo muzyków: wspominaną już Magdalenę Kordylasińską-Pękala (drugi utwór), a także Andrzeja Karałowa (fortepian, pierwszy utwór), Emilię Karolinę Sitarz (fortepian/celeste, drugi utwór) i Ewę Liebchen (flet, drugi utwór). Koncert był bardzo swobodny, leżaki były ustawione nawet na scenie i uczestnictwo było bardzo luźne (przyznaję, że w połowie zrobiłem sobie przerwę, ale kiedy wróciłem, łącznie trzygodzinny koncert jeszcze trwał). Mogło się to trochę kojarzyć z występami, jakie prowadził Max Richter w czasie wydania Sleep, choć nie wiem, jak wiele osób obecnych w amfiteatrze wykorzystało ten czas do drzemki.
Elori Saxl pojawiła się na Mavoy Music stosunkowo niedawno, dzięki nagraniom z saksofonistą Henrym Solomonem. Saxl i Solomon mają też wspólną trasę koncertową po Ameryce, ale na lubelskiej scenie artystka pojawiła się samodzielnie. Jak wspominałem już wcześniej, ten koncert bardzo przypomniał mi zeszłoroczny występ Felicii Atkinson, połączenie ambientowego dronu, elektroniki i nagrań terenowych (z powracającym motywem wody). Dyskografia Elori nie jest obszerna, podstawą występu był album The Blue Of Distance z 2021 r, pojawiły się także nagrania premierowe.
Antonina Nowacka była mi znana głównie z nazwiska, wiedziałem również, że artystka nagrywała z duńską kompozytorką Sofie Birch (widzę, że nie słuchałem ich dwóch albumów - postaram się to szybko zmienić). Nie byłem natomiast świadomy jej powiązań z Nicolasem Jaarem. Nie wiedziałem czego się spodziewać, okazało się, że podobnie jak w wypadku Hatis dzień wcześniej, muzyka Nowackiej oparta jest na wirtuozerii wokalnej, wydała mi się jednak ostrzejsza i bardziej mroczna niż Japonka. Słuchając jej występu, pomyślałem o thereminie (i Eli Orleans na zeszłorocznych innych brzmieniach) i widzę teraz, że festiwal używa tego samego porównania na stronie internetowej. Byłem rozczarowany, kiedy występ zakończył się wcześnie, choć na pewno pomogło to z transportem. Występ Elori i Antoniny były znakomite i zakończyły festiwal w wyśmienitym stylu.
Podsumowanie - Lista życzeń
Na wypadek, gdyby kuratorzy festiwalu byli otwarci na życzenia, przypominam naszą zeszłoroczną listę i dodaję kilka nowych nazwisk:
Nabihah Iqbal
Hinako Omori
Arushi Jain
William Basinski
Eiko Ishibashi
Ganavya
Warrington-Runcorn New Town Development Plan
Rafael Anton Irisarri
-------------------------
Penelope Trappes (wielka szkoda, że nie pojawiła się na festiwalu w tym roku - zgodnie z tradycją, artyści często pojawiają się na lubelskiej scenie przy premierze swoich najnowszych wydawnictw i Penelope wydała w tygodniu festiwalu znakomity rework album)
Alabaster DePlume (avant-jazzowy artysta z palestyńskimi korzeniami, z którym mam regularny kontakt na Bluesky i Upscrolled, często pojawia się w Polsce i bardzo podoba mi się jego nowa EP)
Julianna Barwick & Mary Lattimore (proponowałem wcześniej solowy występ Mary, ale Tragic Magic jest jedną z moich ulubionych płyt roku bieżącego)
Bill Orcutt & Mabe Fratti (wspomniani przeze mnie wcześniej, Mabe gościła już nawet solowo w Lublinie, gdy widziałem ją na Avant Art)
Ana Roxanne (po kilku latach przerwy powróciła ze świetnym nowym albumem i wydaje się naturalną propozycją na wieczór w Ogrodzie Saskim)
Avalon Emerson & The Charms (Lublin zasługuje na pierwszy polski występ jej nowego projektu)
Shabaka Hutchings (w sumie najbardziej życzeniowa propozycja… ale dlaczego nie?)
Primavera Sound 2026 live stream
Here’s a quick post about another important festival live stream of the year. While this year we are not getting one for Glastonbury (since it has a year off), I’m looking forward to other broadcasts. The one for Primavera Sound is provided by Amazon, I’m naturally not a fan of the corporation. But I must admit you can watch an eclectic selection of acts in three days of the festival
„The livestream is scheduled to begin on Thursday, 4 June at 7:00 PM and will be free to watch on Amazon Music, Prime Video and Twitch across the festival's three days of live music programming.”, the festival shares.
I must confess that I’m really disappointed that Massive Attack, My Bloody Valentine, Slowdive and Blood Orange won’t be live streamed – although it was probably expected with the former two. Acts like Yard Act and Dijon won’t be included as well.
The list below is focused on the acts that are regularly covered by Mavoy Music, but I should add that the live stream will also include Baxter Dury, Geese, Addison Rae, Doja Cat, Jade, Marina and Mac DeMarco.
On Saturday, I’m participating in „Night Of The Culture” event in my city, but I should be back for The xx and Gorillaz at least, and I’m hoping that someone will record the other performances.
I have something else in mind for everyone missing Glastonbury live stream and I am hoping to reveal details for this project soon.
All times in CET (both local and my own time zone)
Update: My apologies, the broadcast isn't live, I had to re-do the post. The list doesn't specify a channel, so there can be two performances at the same time
A link to the stream: https://music.amazon.co.uk/live/events/LQWFNDIAM5/
4 JUNE (Thursday)
19:35 Ravyn Lenae
20:10 Men I Trust
20:55 Alex G
22:05 Oklou
22:10 Wet Leg
00:10 Father John Misty
5 JUNE (Friday)
19:45 – 20:45 Ethel Cain
22:15 – 00:45 The Cure
6 JUNE (Saturday)
21:00 Little Simz
23:00 Sudan Archives
23:45 – 01:00The xx
01:20– 02:50 Gorillaz
Tokyo Tea Room – Eyes Off You
Pierwszy nowy singiel angielskiego zespołu Tokyo Tea Room w 2026 r. Wydane dzisiaj Eyes Off You nie promuje większego wydawnictwa.
https://www.facebook.com/tokyotearoom
https://twitter.com/tokyotearoom
https://www.instagram.com/tokyotearoom/
Marie Dahlstrøm – 1 Journey Away
Londyńska wokalistka R&B/soul Marie Dahlstrøm jest moją koleżanką na Twitterze. Artystka przygotowuje się obecnie do wydania nowego albumu, pierwszego od czasu A Good Life z 2024 r. Nowym singlem z nieogłoszonego krążka jest 1 Journey Away.
https://www.facebook.com/mariedmusic
https://twitter.com/MarieDmusic
https://www.instagram.com/marie.dahlstrom
2 cze 2026
Helado Tropical – Sensación
Wspominałem już na blogu o nowym projekcie współtworzonym przez Helado Negro i Reynę Tropical. Dzisiaj ukazał się drugi singiel z płyty Helado Tropical, zaplanowanej na 17 lipca.
https://www.instagram.com/heladotropicalmusic/
Everyone – Lover (feat. Lady Blackbird)
Kolejne nagranie wrzucone przeze mnie głównie ze względu na wokalistkę. Lady Blackbird wykonuje nowy singiel Everyone, enigmatycznego producenta, który nie udostępnia wielu informacji na swój temat.
https://www.instagram.com/every_one_music/
Patchwork Inc. – Anyone (feat. Lynda Dawn)
Lynda Dawn powraca na Mavoy Music dzięki gościnnemu udziałowi w Anyone, nowym singlu Patchwork Inc. Projekt stworzony przez autora piosenek i kompozytora z Chicago, Bena Rheina, wyda swój debiutancki album More Patchwork 31 lipca. Wśród artystów na nim goszczącym znajdują się także Michi i Sparklmami.
https://www.instagram.com/patchwork_inc_/
1 cze 2026
Kelela – point blank
Kelela podzieliła się dzisiaj nowymi datami koncertowymi, w których niestety zabrakło Polski, ale możemy przynajmniej posłuchać nowego singla. Point blank znajdzie się na albumie new avatar, zaplanowanym na 10 lipca.
https://www.facebook.com/kelelamusic/
https://www.instagram.com/kelela/